Samantala, nitong mga nakalipas na araw ay madalas ang updates sa MakaPalm.com, ang tech blog ko. Doon ko na ipino-post ang mga kwento’t balita ko tungkol sa aking Palm Treo 650, sa Ubuntu Linux, sa Google, at iba pang techie things. Sana bisitahin din ninyo.

Bagamat Pinoy Palm users ang primary audience ko sa MakaPalm, dahil sa Entrecard (may utang pa ako kay Aileen!) at sa tech topics ay maraming naliligaw na galing sa ibang bansa. Kaya napa-praktis din ang English ko roon. Sinusubukan ko rin ang monetization at SEO tips na nababasa ko kina Sel, Marghil, Jezhlau, at iba pa.

Sa ibang usapin, abangan at samahan kami sa susunod na Bloggers’ Kapihan sa May 24, 2008. Susunod na ang mga detalye.

Aside from offering regular theater and arts courses, PETA has also pioneered the Theater-in-Education (TIE) Courses to make classroom teaching more interesting and engaging by introducing creative means of teaching for regular subjects like Mathematics, English, Filipino, Science, etc.

Enrollment is still going on for the following classes:

Creative Pedagogy (Theater-in-Education 1) is designed for formal and non-formal educators. Pep up your teaching competencies through creative methodologies, approaches and philosophies in the teaching of arts and academic subjects. Enhance your teaching technique by using artistic disciplines as tools of learning

Asian Theater (Theater-in-Education 2) is for theater artists, cultural workers and arts/culture/history/humanities educators. Immerse yourself in the discussions and analyses of the rich culture of Asian countries, their theater history, art forms and world views. Discover their influences to artists, dramatists and theater pedagogues all over the world. Be more conscious of their nature and qualities that have influenced your own artistic expression.

As a final output for these courses, teachers will design and showcase creative lesson plans which can immediately be put to practice in the coming school year.

PETA also offers Theater for Development for community and cultural workers. This course is designed to help community workers in creating different forms of performances for the propagation of their own issues and programs through the PETA Integrated Theater Arts (ITA) approach with special sessions on community situational analysis.

All classes will be held from May 12 to 16, 2008, Monday to Friday from 9am to 4pm. Venue is at the PETA THEATER CENTER, No. 5 Eymard Drive, New Manila, Quezon City (behind the Quezon City Sports Club). For more details, contact the PETA Marketing & Public Relations Office c/o Ms. Julie Bautista at 7256244, 4100821 or mobile number 0928-5078368.

Si Brian Gorrell ay isang Australyanong nagsasabing ninanakawan siya ng Pilipinong dati niyang boyfriend ng may 70 libong dolyar. Itinanggi naman ni Delfin Justiniano “DJ” Montano ang mga paratang ni Gorrell.

Naging kontrobersyal ang blog ni Gorrell dahil bukod sa kanyang panawagang mabawi ang kanyang “life savings”, puno rin ito ng makakatas na tsismis tungkol sa alta sociedad ng Maynila, particular iyong mga tinatawag na “Gucci Gang.” (Itong Gucci Gang, sa sobrang kasikatan online, ay na-spoof na nga — kaya mayroon na ring blog entries tungkol sa Buchi Gang o Butse Gang).

Alam n’yo naman tayong mga Pilipino, may pagka-tsismoso. Basta tsismis at eskandalo, papatok.

Sa report ni tech guy Josh Villanueva ng News on Q, tinalakay ang kalayaan sa pamamahayag at ang pananagutang kaakibat ng kalayaang ito.

Noong kainitan ng cybercontroversy na ito, aminado akong ako man ay di medyo nagtaka dahil di agad pinatulan ng mainstream media ang istorya. Aba’y dahil kontrobersiya, tiyak na bebenta ito. Ngunit naliwanagan ako sa isinulat ng guro kong si Prof. Luis Teodoro sa kanyang kolum:

So some sneer, declaring that the newspapers and the networks are too scared to report the Gorrell case with any prominence, and have chosen to keep it in the entertainment pages. But it’s not a matter of being scared, but of the fact that that’s exactly where stories like this belong, and only once, please. In the nitty-gritty, what it’s all about is an Australian who admits to having been swept off his feet by one of those sweet- talking scammers of which Manila has no shortage, who lost his life savings in the process, and who hopes to recover them by shaming the alleged perpetrator and his cohort. This story deserves the front page?

Maaaring sa gaya nating lubog na lubog sa Internet ay blogging community, nakakatawag pansin ang istoryang ito — dahil ginagamit ni Gorrell ang teknolohiya para ayon sa kanya’y maghanap ng katarungan. Siguro’y naisip nating malaking istorya ito dahil mataas ang traffic ng kanyang blog at ibina-blog ng iba pang bloggers at pinag-uusapan sa Twitter. Ngunit wika nga ni Sir, isa lamang ito sa mga kwento ng onsehan kapag ihinanay sa iba pang malalaking istorya gaya ng ZTE scandal at krisis sa presyo ng bigas.

Ang mas malaking istorya sa kontrobersyal na blog ni Gorrell, ayon pa kay Prof. Teodoro, ay kung paanong ang nalubog sa katiwalian ang pag-uulat sa lifestyle section ng mga peryodiko.

“But there’s a real story in the Gorrell to-do, and it’s in how journalism — or what passes for it in the lifestyle pages — is so far gone in corruption and unprofessional conduct, among other reasons because many of the people who’re into it are there not for their skills as journalists but for their claimed connections with the high and mighty,” dagdag pa ng propesor.

Kung tutuusin, ang ganitong bulok na sistema ang siya ring nagbigay-daan sa mga gaya ng isa pang kontroberyal na si Malu Fernandez, na tinatawag na “journalist” ang kanyang sarili.

Anu’t anuman, kung talagang nagka-onsehan, maibalik nawa kay Brian ang kanyang pinag-ipunan.

Nakapagsimula na ang iblog nang dumating kami ni Mhay (na nag-liveblog) sa UP College of Law Auditorium. Napakinggan namin sina Karlo Licudine (student to problogger), Juned Sunido (photoblogging), at Jonas Diego (web comics). Kinailangan naming umalis nang maaga upang mamili ng mga gamit sa apartment.

Ilan sa mga kaibigang bloggers na nakaita o nakausap ko ay sina Shari at Robby Cruz at Martin Perez (mga kasama sa Bloggers’ Kapihan), the Jester-in-Exile, Arbet, Aileen Apolo, Dr. Tess, Marghil, Azrael, Buddy G., Noemi, AJ, at iba pa. Siyempre’y naroon din ang mga organizer na sina Janette Toral at Atty. JJ Disini.

Samantala, napag-usapan na rin lang ang Web 2.0, nakita n’yo na ba ang bagong Chikka 2.0? Web-based ito at bukod sa dating features gaya ng libreng text messages sa Philippine numbers, puwede na rin itong magamit upang magkalog-in sa GTalk, YM, MSN, ICQ, at AIM accounts ninyo. Ang Chikka.com ay kasapi ng Digital Filipino Club.

Hindi pa kami nagkita kahit kailan. Kahit sila ng Mama ko, di rin nagkakilala masyado dahil ang isa’y sa Marinduque lumaki, at ang isa ay sa Mindoro. Pero sabi ko nga sa kanya, lagi siyang nababanggit sa mga kuwento sa bahay, lalo na kapag tungkol sa mga nasa kamag-anak na nasa abroad ang usapan. So kahit di kami magkakilala talaga, parang kilala ko siya.

Nasa Facebook friend ko ang anak niya, at noong isang araw ay nakatanggap ako ng message mula sa kanya. Kung ako raw ba ang anak ni Ate Belen. Malamang ay nakita niya ako sa page ng anak niya. Agad naman akong sumagot. At kanina, nang makita ko siyang online, sinampolan ko nga ang chat feature ng Facebook sa kanya. Tumagal din nang halos isang oras ang kumustahan at kuwentuhan namin. At ini-add ko na siya sa Friendster.

Samantala, ang mga anak ng pinsan ng Mama ko na sa Germany na ipinanganak at lumaki, mga na-recruit ko na rin sa Friendster. Nang huli ko silang makita, maliliit na mga bata pa sila. Ngayon, kahit paano, nakapagpapalitan kami ng mga mensahe, gaano man kadalang at kaikli.

Asteeg ang Internet.

Dahil nga rin sa Internet, nakilala ko sina aajao, Ka Martin, Markku, Handyfemme, Ricky, Merwin, Noel, Jol, Vlad, Ronald & Eris, Karl & Mimi, Marcin, Neil, Rommel, Jim, Raspberry, Jun, Aileen, Janette, Connie, Abe, Benj, Jeff, Arbet, Bikoy, Shari, JM, iba pang mga kasama at kaibigan sa Tinig.com at Bloggers Kapihan, at marami pang ibang mga katoto at kaututang dila sa cyberspace. Karamihan sa kanila ay makakasama ko sa Sabado sa iBlog 4.

Asteeg talaga ang Internet.

Sa duyan ng kalawakan
Hayaang maghilom ang mga sugat sa ‘yong dibdib
Na likha ng mga tao

At itigil nang ’sang saglit ang iyong paggalaw
Pagkat sa muli mong pag-inog ay may bago nang buhay

At itigil nang ’sang saglit ang iyong paggalaw
Pagkat sa muli mong pag-inog ay may bago nang buhay

Aking mundo
Ihimlay ang pagal mong katawan

* Pakinggan ang version ni Noel Cabangon sa JoeyAyala.com

Ang opisyal na bilang na ito ay pinagtibay ng na nilagdaan ni Gng. Arroyo noong April 16, 2008.

Basahin ang press release ng NSO tungkol dito.

Sa MakaPalm naman, bagong balita ang pagdating sa Pilipinas ng Palm Centro.

At nabalitaan na rin ng Manila Blog Times, ang pagbubukas ng nominations sa Philippine Blog Awards.

Asteeg na sana. Yun nga lang, tatatlo lang ata ang UnionBank sa buong Metro Manila kaya’t di ako makapag-deposit — at wala rin namang masyadong pan-deposit, kaya nag-expire lang ang account ko. Nang lumipat ang opisina namin sa Makati, kumuha ako ng isa pang account, pero ganoon din ang nangyari. Ngayon, ang cards nito ay bahagi na lamang ng aking collection.

Naalala ko ang EON dahil nabanggit ito kamakailan ni Tonyo, at dahil sa may katagalang downtime ng banking facilities ng Metrobank noong isang buwan. Ang mga ganitong downtimes ay bangungot para sa gaya kong active ang phone, SMS, at Internet banking at may Smart Money at Globe G-Cash kahit wala namang masyadong pondong mina-manage.

Dahil sa problemang ito sa Metrobank at sa personal na karanasan ko sa Banco De Oro noong isang buwan din, naisip kong di pa talaga handa ang Pilipinas sa cashless shopping.

Nang mag-grocery kami ni Migmig sa SM Clark noong isang buwan, dahil kapos na sa cash ay nagpasya akong gamitin na lang ang BDO ATM card ko. Tutal, dahil pag-aari kapwa ang BDO at SM ng iisang grupo, sigurado kakong di ako mahihirapan. Pero pagdating ng bayaran, nagmukha akong gago. Sa unang subok, namali ako ng PIN. Ang ikalawa at mga sumunod na attempts, invalid transaction daw. Tila nagduda na ang cashier kung sa akin nga ang ATM card — o baka naisip niyang wala itong laman. Yung kasunod ko sa pila, nainip at lumipat na sa ibang counter. Sabi ko, sige, magwi-withdraw na lang muna ako.

Parang tanga, di ba? Nasa BDO na yung pera, tapos kukunin ko pa para ibayad naman sa SM. So, hinila ko si Migmig sa pinakamalapit na BDO ATM kahit may pila — offline kasi yung ikalawang pinakamalapit na una naming pinuntahan. Mukhang di maka-withdraw yung mga nauna. Nang turn ko na, hindi raw maproseso ang transaction. Paano ako magbabayad? Bad trip lang kasi last year pa yung pagsasanib ng BDO at PCI Equitable pero hanggang ngayon, lagi pa ring down ang system nila.

Mabuti na lang, may cash akong 50 euro sa wallet ko. Pa-birthday sa akin yun ng Tita ko. Ayaw ko muna sanang ipapalit pero wala na akong choice. Ipinapalit ko iyon sa katabing forex. Saka ko lang nabayaran at nakuha sa customer service booth ang lampas isang libong piso lang na grocery ko.

Cashless shopping ba kamo? Asa pa you!

Gaya ng ipinapaliwanang sa itaas, ang doorbell ay yung bagay na paulit-ulit na pinipindot ng isang bisita upang malaman ng mga nasa loob ng bahay na naiinip na siya sa paghihintay sa labas. Ito rin ang pinagti-trip-an ng makukulit na bata kapag madaling araw para makapang-istorbo ng mga natutulog. Ito rin ay napapasama minsan sa mga dinidilig ng mga kapitbahay.

Doorbell ang obsession ko nitong mga nakalipas na araw.

Dati kasi, may wireless doorbell na kami sa apartment namin ng pinsan ko. Kailangan ito kapag nagpapadeliver kami ng pagkain o tubig. Kaya lang, isang araw ay kumalas ang pindutan sa pagkakadikit mula sa sementong dingding ng gusali. Ang malas pa nito, may isang bangag siguro kaming kapitbahay na nagdilig ng mga halaman, at nadiligan pati ang fallen doorbell namin. Siyempre, nabasa kaya nasira.

Mula noon, binalak ko nang bumili ng doorbell. Nakabili ako ng bagong wireless doorbell noong isang weekend, kaso lang nang ikabit na namin ay ayaw gumana. Suspetsa ko, mahina ang signal. O baka naman mali lang ang puwesto.

Dahil dito, nangutang muna ako kay Mhay ng pambili ng bagong doorbell. At noong Sabado, nagpagala-gala ako sa Cubao para maghanap ng kaparehong brand at model ng nadilig naming doorbell. Wala sa Handyman sa Farmers. Wala rin sa DIY sa Gateway. Wala pa rin sa Shopwise.

Sa Ace Hardware sa SM Cubao ako nakakita. May dalawang option for P499 package: yung may isang pindutan at dalawang tumutunog, o dalawang tumutunog at isang pindutan. Ang pinili ko siyempre, yung dalawang pindutan para kung madilig man yung isa, gagana pa yung isa. Dahil hindi helpful ang ilang tao roon, ako na lang mag-isa ko ang nag-test.

Bumili rin ako ng styro at tape sa National Book Store para magamit na pantapal sa bintanang binutas ng aircon. Pagkatapos, kumain ako ng Jollibee Yum with Cheese na may catsup at konting hot sauce. Sarap! Nasa Twitter ko ang lahat ng iyan at mababasa ninyo kung fina-follow ninyo ako.

Excited akong umuwi. Pero bago ayusin ang doorbell, inuna ko ang butas na bintana.

Nang i-test ko na ang doorbell, okay naman. Gumana. Ikinabit ko. Kaya lang, nang may dumating na bisita ang pinsan ko — mabuti pa siya, may nakakaisip bumisita — nag-doorbell daw, pero di namin narinig. Kaya kahapon, pagkagising ko ay hinarap ko ulit ang problemang doorbell. Frustrated na ako, eh. Pagod, pawis (pero walang dugo) at pera ang puhunan ko magkaroon lang kami ng doorbell, tapos di pa rin gagana? Hindi makatarungan iyon.

So tinanggal ko ito sa pagkakakabit sa screen door. Inilipat ko ito sa sementong dingding, sa lugar na pinagkabitan ko ng nauna nang nahulog at nabasa. Sa wakas, gumana na siya. Nang mag-deliver ng pagkain ang Tapa King para sa brunch namin, tumunog ang doorbell. Masaya na ako. Makakapag-blog na ako.

Wish ko lang, hindi na ito mahulog at muling madiligan.

Noong Biyernes na gabi, pagkagaling sa opisina ay naglakad lang ako pauwi. Hindi kasi ako agad makaisip ng lugar na makakainan. Lumampas na ako sa tapat ng tirahan ko, kaya’t kako’y sa isang manukan malapit na lang sa amin ako kakain. Nang patawid na ako, saka ko naalala na may Goodah!!! malapit sa doon. Nilakad ko ang direksyon papuntang Goodah!!! Kamuning.

Noong mid-90s at nasa kolehiyo pa ako, kumakain kami paminsan-minsan ng isang kabarkada ko sa Goodah!!! sa Katipunan. Kung hindi ako nagkakamali ng pagkaalala, naisama pa namin minsan ang isang magandang kaklase namin sa Social Work (na nabanggit ko sa post na ito) na noo’y problemado sa puso, at inaliw namin siya sa Goodah!!! O baka naman nag-iimbento na lang ang alaala ko. Kalaunan ay nagsara ang branch na ‘yun.

Anyway, doon ako kumain ng late na hapunan. Kako’y pagkalipas ng maraming taon, makakatikim na ako ulit ng lutong Goodah!!! Kaso lang, wala ang specialty nilang tapa. Adobo rice na lang ang nilantakan ko. Busog akong umuwi.

Konti lang ang kumakain sa Goodah!!! Kamuning. Sayang, sa pagkakaalala ko’y okay pa naman ang tapa nila. At isa ito sa maraming mga ugnay natin sa 1990s.

Unang kumausap sa akin ang isang tila assistant mula raw sa kanyang opisina, hinahanap ang isang Aderic Eder. Nang makausap ko na siya, sa kanyang paliguy-ligoy na pananalita, kinumusta niya ako at ang aking negosyo. Sinabi niyang ang kanilang grupo raw ay isang NGO na pinopondohan ng mga donasyon. Sa local government unit at Bureau of Internal Revenue raw nila nakuha Nais daw nila akong imbitahan sa kanilang founding anniversary sa Kowloon House dito sa Quezon City at baka raw ako gawing guest speaker.

Bakit kako? Sa anong kapasidad kako nila ako gustong imbitahan?

Hindi niya masagot nang mahusay ang tanong ko, at sa halip ay sinasabing di raw compulsary at mandatory ang kanilang imbitasyon. Inulit ko ang tanong ko at sinabi kong kaya ba akong iniimbitahan ay dahil nagtatatrabaho ako sa (sinabi ko ang pangalan ng estasyon ng telebisyong pinagtatrabahuhan ko]?

Medyo napikon na ako at diretsahan ko na siyang tinanong: Ano kako ang kailangan nila sa akin? Paliguy-ligoy pa rin siya.

Nag-Google ako, at nakita ko ang report na ito sa UNTV:

Fake PDEA carolers, gagala na sa holiday season

Muling nagbabala ang Philippine Drug Enforcement Agency (PDEA) sa pagiikot ng dalawang grupong nagpapakilalang Accredited Members ng ahensya.

Ang mga ito’y nagiisyu ng pekeng Accreditation card - kapalit ng donasyon para umano sa raffle ng PDEA.

Nilinaw ni PDEA Dir. Dionisio Santiago na hindi kailanman naging konektado sa kanilang grupo ang Citizen Anti-drug Action Group at Philippine Anti-drug Support Group Inc.

Ang dalawang pangkat na ito ay lantarang lumalapit sa mga negosyante at ginagamit ang pangalan ng PDEA para manghingi ng regalo at pera. UNTVweb.com

Sinabi ko ito sa kanya, at kako’y hihingan din ba nila ako ng donasyon? Wala raw siyang sinabing ganoon. Kinamamayaan ay pinagbagsakan na niya ako ng telepono.

Ano kaya ang tunay na layunin ng mga taong ito? Mag-ingat sana tayo at huwag papadala sa mga ganitong callers.

Graduation na naman. Tapos na ang apat o mahigit pang taon ng pagsusunog ng kilay sa kolehiyo. Wala nang allowance, wala nang gimik, wala nang bulakbol. Para sa mga aktibista, kanya-kanyang rally na dahil kung saan na naroon ang mga kaeskwelang kasama sa pakikibaka.

Ang susunod na hamon, pagkatapos ng bakasyon, ay paghahanap ng trabaho. Linggu-linggo ay isang katerbang Manila Bulletin ang bibilhin at gugupitin ang mga advertisement ng wanted at job opportunities, mag-aaral magsuot ng kurbata (para sa mga lalaki), pilipila sa mga jobs fair, at haharap sa interview.

Pero bago ang interview, ang pinakaunang dapat gawin ay paghahanda ng biodata, resume o curriculum vitae. Madali lamang ito sa mga bagong graduate. Pipili lang ng template, ilalagay ang mga datos, at isasama ang mga accomplishment sa college. Nag-student council ka ba? O campus paper editor siguro? Eh, kung Miss Engineering, isasama mo pa ba? Basta mas okay kung one page lang ang resume.

Sa mga medyo nakakailang trabaho na at naghahanap ng bago, mas kumplikado ito. Kailangan kasing i-highlight ang mga nagawa sa dating trabaho. Expected na sa mga may experience na sa iba’t ibang kumpanya na mani-mani na lang ang paggawa ng resume.

Ngunit bagong graduate ka man o may karanasana na, kung sa tingin mo’y kailangan mo ng tulong, magpa-assist sa mga Mr & Ms Resume Maker. Ang pangako ng ResumeServicePlus.com, “We help, and we deliver results!”

Nauna nang naipalabas sa ABC Channel 5 ang local franchise ng American Idol, at tinawag itong Philippine Idol. Nang makuha ng GMA-7 ang franchise, hindi nito kinilala ang Philippine Idol. Pinoy Idol ang ginamit na pangalan ng bagong show, at iba na rin ang host at judges nito.

Si Raymond Gutierrez ang host ng Pinoy Idol, at sina Ogie Alcasid, Jolina Magdangal at Wyngard Tracy ang mga hurado.  Ayon sa report ng iGMA.tv, ang FremantleMedia, may-ari ng American Idol franchise, ang pumili sa kanila mula sa listahang ibinigay ng GMA.

Sina Pow Chavez at Reymond Sajor ang paborito ko sa Philippine Idol. Si Mau Marcelo, isa rin sa nasa listahan ko, ang itinanghal na pinakamahusay. Lumaban siya sa Asian Idol bilang kinatawan ng Pilipinas, ngunit di pinalad.

Aabangan ko rin ang Pinoy Idol at lagi akong magpo-post ng updates. Mapapanood din sa Amerika ang Pinoy Idol sa pamamagitan ng GMA Pinoy TV.

I also did a search on Amazon.com, and I found this:

I like it, but it’s too expensive for me. I didn’t even bother to look at the shipping price. “Online window shopping” na lang muna. :p

Ang bakasyon ko nitong nakalipas na Mahal na Araw ay puno ng mga pagbabalik-tanaw sa mga nakalipas na panahon at ng mga paalalang sa sumapit na buwan ng Marso, ako rin, isang taon bago mag-tatlumpu ay — ika nga ni Markku –  nawawala na sa kalendaryo.

Pagdating ko sa Marinduque, nang bumili ako sa tindahan ni Ate Ana, naabutan ko roon ang isang kabataang lalaking sa una’y akala ko’y ang isang pinsan ko. Siya pala yung anak ng isang kapitbahay naming nasa ibang bansa. Nang kumustahin ko siya, nalaman kong nagtapos na siya ng kolehiyo, at may asawa’t dalawang anak na. Siguro’y mga pitong taon ang tanda ko sa kanya, at ang naaalala kong mukha niya’y sa paslit na sipunin pa!

Sumunod na bumili sa tindahan ang isang pinsan (second cousin) kong dalagita. Sa una, akala ko’y siya ang isang ate niya. Yun pala, siya ang pinakabunso, na dati ay maliit na batang di pa nga nagsasalita.

Imposibleng di ko nakita ang mga batang ito sa mahigit isang beses sa bawat taong pag-uwi-uwi ko sa Ipil sa nakalipas na 13 taon mula nang magkolehiyo ako sa Maynila. Pero ang nakatatak sa alaala ko’y ang mga hitsura nilang alam ko noong doon pa ako nananatili sa amin.

May mga ilang bagay pa namang di nagbabago, gaya ng mga tradisyon sa amin. Ang prusisyon at ang mga santo at santang inililibot sa bayan. Iyon pa rin ang alam kong estatwa ni Veronica at ng Madre Dolorosa. Hinabul-habol ko rin si Maria Magdalena. Ang  mga Morion, at ang mga batang takot o kahit paano’y ilag sa kanila. Pero high tech na kami. Ang mga morion, hinahabol na ng cellphone at digital cameras.

Noong Biyernes Santo, nakita at kinausap ko si Ka Melecia, isang kasamahan ng Mama ko sa pagiging katekista sa simbahan noong nabubuhay pa siya. Pagkalipas ng siguro’y may 20 taon, at sa kabila ng kanyang edad, katekista pa rin siya. Natuwa siya’t naalala ko pa siya. Maliit at payatot pa raw ako noong kasama ako ng Mama ko. Gumandang lalaki raw ako, hehe.

Nang paalis na ako sa Maynila, habang naghihintay ng iba pang maisasakay ang pampasaherong van sa harap ng simbahan, hindi iisa ang nakita kong kumukuha ng litrato ng lumang simbahan namin.

Dinalaw ko si sa kanilang kumbento si Sister Paula, ang kaibigan naming madre. Binigyan niya ako ng stuffed toy na kabayo noong maliit pa ako. Dati’y matagal siyang nawala sa parokya namin dahil nadestino siya sa ibang lugar. Pero ngayon, mukhang sa amin siya ulit ng ilang taon pa. Malapit nang maging santo ang Pilipinong obispong nagtatag ng kanilang order, ang Misionary Catechists of Saint Therese.

Nakita ko rin sa may simbahan ang maalagang guro ko sa grade one at pinakaunang guro. Retired na siya ngayon, at kung tama ang pagkakaalala ko sa sinabi niya, mag-aasawa o nag-asawa na ang anak niyang babae na kasing-edad ko. Halos taun-taon ko ring nakikita si Ma’am Gracia sa bayan dahil nga lagi rin siyang nasa simbahan, pero iba pa rin ang pakiramdam na malamng retired na ang teacher ko noon.

Pagbalik sa Maynila, dumalo naman ako sa isang kitaan kasama ang mga pamangkin ng lola ko. Umuwi kasi ang dalawang tiya ko galing sa Germany. Ang isa sa kanila, 14 na taon pa lang daw ako nang huli niyang makita. Sabagay, naglalaro pa ang kambal niya nang huli silang umuwi sa Marinduque. Ngayon, mga teenager na sila, at di ko pa rin muling nakikita.

Bakasyon. Senti.

Pero gaano man kahaba ang isulat ko tungkol dito, iisa lang ang punto: Bakit hindi maaaring bitbitin ang magagandang tao at bagay sa buhay ko ngayon, at isama sila pabalik sa nakalipas na ipinaaalala ng lahat ng ito?

From www.earthhour.org:

In 2008, 24 global cities will participate in Earth Hour at 8pm on March 29. Earth Hour is the highlight of a major campaign to encourage businesses, communities and individuals to take the simple steps needed to cut their emissions on an ongoing basis. It is about simple changes that will collectively make a difference – from businesses turning off their lights when their offices are empty, to households turning off appliances rather than leaving them on standby.

Isang concerned citizen daw ang nag-email sa opisina ng senador upang ireklamo ang paglalagay ng nasabing website ng iba’t ibang uri ng pornographic materials, pati yaong nambibiktima sa mga menor de edad, ayon sa ulat ng PinoyPress at GMANews.tv.

Sa oras na isinusulat ito ang latest videos sa thepinoytube.com ay ang mga sumusunod: “naglaro nang deldo”, “huli sa hagdanan”, “kinantot ang gf bilis”, “LUV MAKING”, at “reychellicious”. Ilan naman sa mga top-rated videos ang “Yummy Webcam Show”, “ganda_na_bata_pa_in_cam”, “I Love You Bhebhe Scandal”, “First time ni nene”, at “boardmate”. Hindi ko lang mapanood dahil wala akong account sa thepinoytube.com.
Ang thepinoytube.com ay lagakan ng mga video at litrato ng pinoy at pinay scandals. Makikita rito ang mga larawan ng mga taong nagtatalik, mga hubad na babae, mga lalaking nagsasalsal, at iba pa. Kailangang naka-login ka para mapanood ang videos dito.

Sa aking Boybastos.com post, noo’y isinulat ko:

Ano [na] lang kaya ang magiging reaksyon ni Senadora Loren kapag nakita niya ang iba pang mga site na mas malaswa pa kaysa sa boybastos.com? Natutukso akong pangalanan ang isang local clone ng YouTube pero baka magtampo sa akin si Bb. Google Earth-Pilipinas, kaya sikwet na lang muna. Sikwet!

Hindi pa rin inaano ni Senador Legarda ang website na tinutukoy ko sa itaas. Pangalan pa lang, mas bastos na iyon kaysa Boybastos.com, na napupunta na ngayon sa Thoughts in Binary ni Mark Verzo (Sang-ayon ako sa latest entry niya, na tungkol kay Brian Gorrel, ang Australyanong winan-tu-tri raw ng dating boyfriend na Pinoy).

Posibleng ang sinasabi kong bastos na YouTube clone na ang isusunod ni Senador Legarda.

Results of 2007 Bar Exams Released Tomorrow or Saturday
By Annie Rose A. Laborte

The Supreme Court En Banc will meet tomorrow morning and decide whether the names of those who passed the 2007 Bar exams can be released tomorrow or on Saturday.

Justice Adolfo S. Azcuna, Chairperson of the 2007 Committee on Bar Examinations, said the list of the names will be displayed in LCD projectors to be strategically displayed at the Supreme Court front yard near its Padre Faura entrance. The results can be viewed simultaneously at www.supremecourt.gov.ph, the official website of the High Court.

Figures from the Office of the Bar Confidant headed by Deputy Clerk of Court and Bar Confidant Atty. Ma. Cristina B. Layusa showed a total of 5,626 law graduates from 109 law schools nationwide took and finished the exams held on September 2, 9, 16, and 23, 2007 at the De La Salle University in Taft Avenue, Manila.

A total of 5,804 law graduates have filed their petitions to take the 2007 Bar exams; 5,799 were admitted.

The Rules of Court provide that “a candidate may be deemed to have passed his examination successfully if he has obtained a general average of 75% in all subjects without falling below 50% in any subject.” In determining the average, subjects in the examinations are given the following relative weights: Political and International Law, 15%; Labor and Social Legislation, 10%; Civil Law, 15%; Taxation, 10%; Mercantile Law, 15%; Criminal Law, 10%; Remedial Law, 20%; and Legal Ethics and Practical Exercises, 5%, for a total of 100%.

The following are the statistics on the Bar exams results for the past seven years:

Year	Total Number of Examinees	Total Number of Those Who Passed	Percentage
2006	6,187	1,893	30.60%
2005	5,607	1,526	27.22%
2004	5,249	1,659	31.61%
2003	5,349	1,108	20.71%
2002	4,659	917	19.68%
2001	3,849	1,266	32.89%
2000	4,698	979	20.84

— Renato Constantino, The Miseducation of the Filipino

Mula sa blog ni AJ, nalaman kong may petisyon na pala para palitan si Janina San Miguel bilang Binibining Pilipinas-World. Para sa maraming Pilipino, tila bukod sa boksing ay mga patimpalak ng kagandahan na lang yata — at ang husay sa pagsasalita sa English — ang pag-asa ng bansang ito.

Gustong palitan ng mga may-akda ng petisyon si Janina dahil sa kakulangan niya ng kakayahang mag-English, na nakita sa kanyang sagot sa question and answer portion ng Bb. Pilipinas 2008.

Sa kabila ng payong mag-Tagalog na lamang, pinilit ni Janina na magsalita sa wikang banyaga. Sa isipan ng maraming Pilipino, isang maipagmamalaking kakayahan ang makapag-English. Kapag may gusto tayong i-impress o kaya’y sindakin, nag-i-English tayo. Nitong biyahe namin ng pinsan ko pabalik sa Maynila, di namin alam na may nakapuwesto na pala sa inupuan namin. Pagdating ng mga nakaupo roon, bumanat ang babae ng, “Excuse me, that seat is taken.” Medyo nagulat ako, pero napa-English na rin ako.

Ang nangyari kay Janina ay nakapagpaalala ng sarili kong karanasan. Pagkatapos ng People Power 2, may may mga foreigner na nag-interview sa akin dahil sa artikulong Tinig ng Generation Txt. Sinabihan akong puwede naman akong mag-Filipino. Ewan ko ba kung ano ang naisip ko’t binanatan ko pa rin ng English. Semplang tuloy ako. Bihaw (awkward) na sa harap ng kamera, baluktot pa ang dila.

Ngunit bakit nga ba gustung-gusto nating mag-English-an kahit tayu-tayo lang naman? Nakakaintindi naman ang karamihan sa atin ng Tagalog (o Bisaya, o Kapampangan, o Ilokano), pero bakit ang mga programang puro Pilipino ang dumadalo ay kailangang gawin sa English?

Malalim ang ugat ng ganitong gawi. Nang sakupin tayo ng mga Amerikano, ginamit nila ang edukasyon para sakupin di lamang ang ating bansa, kundi pati ang ating puso at isipan. Tinuruan nila tayo ng kanilang wika. At sa proseso, tinuran nila tayong maging kopya nila. Ayon nga kay Renato Constantino:

“>English became the wedge that separated the Filipinos from their past and later to separate educated Filipinos from the masses of their countrymen. English introduced the Filipinos to a strange, new world. With American textbooks, Filipinos started learning not only a new language but also a new way of life, alien to their traditions and yet a caricature of their model. This was the beginning of their education. At the same time, it was the beginning of their mis-education, for they learned no longer as Filipinos but as colonials.”

May isang dantaon na ang nakalilipas, pero kitang-kita pa ang bakas ng pagiging kolonyal na ito. Di lamang sa wika o pananalita, kundi sa ating mga pinanonood, kinakain, iniidolo. Naging kakaiba — at kadalasa’y katawawa — ang sariling atin, at dakila ang sa dayuhan, lalo na para sa mga taong edukado.

Naging katawatawa para sa atin si Janina. Bobo raw siya, wika ng ilan. Ngunit ang ganoong panunuya ay bumabalik sa nagtuturo. Sapagkat di ba’t kabobohan din ang pag-iisip na ang katalinuhan ng isang tao ay masusukat sa wikang kaya niyang bigkasin?

Ang totoo, hindi lamang kabobohan ang ganitong pag-iisip, kundi tanda rin ng misedukasyon.

(Ang larawan ni Janina San Miguel ay kuha ni  Raymond Saldaña at kinopya mula sa Bibinibining Pilipinas website).